نگاهی به وضعیت مراکز پش دانشگاهی و مدارس متوسطه غیر انتفاعی در شهرستان دهدشت   

بدون مقدمه باید بگویم که مدارس غیر انتفاعی علی رغم آرمانها و اهدافی که برای انها در نظر گرفته شده٬ حداقل در شهرستان دهدشت  به طور معنی داری غیر انتفاعی !!! می باشند به این مفهوم که ظاهرا برای هیچکس نفعی ندارند ٬ نه برای موسسین ٬ نه برای معلمین و نه برای دانش اموزان . ( البته موسسین اینطور وانمود می کنند که علی رغم ضرر مالی صرفا جهت ارتقاء کیفیت آموزشی همچنان به فعالیت خود ادامه می دهند !!!) .حال اگر از حق معلمین اینگونه مدارس هم که همواره ضایع شده است بگذریم ٬ از حق دانش اموزان نمی توان گذشت .

 

_ یکی از حقوق دانش اموزان در اینگونه مدارس داشتن فضای فیزیکی مناسب آموزشی می باشد در صورتیکه اکثر این مدارس در فضایی کاملا غیر استاندارد و غیر آموزشی ( منازل شخصی ) قرار دارند بطوریکه اطاق خواب و اشپز خانه و پذیرایی به عنوان کلاس درس مورد استفاده قرار می گیرند – تصور کنید که صندلی دبیر مرد در مدارس دخترانه کاملا به میز دانش اموزان چسبیده است !!! – تعجب نکنید که به خاطر کمبود فضا اگر دانش اموزی پای تابلو بیاید باید دبیر از کلاس خارج شود . صد رحمت به مدارس دولتی که لااقل فضای فیزیکی مناسبتری دارند .

_ دو دیگر از حقوق و انتظارات دانش اموزان و اولیاء از مدارس غیر انتفاعی داشتن فضا و امکانات آزمایشگاهی حداقلی است ٬ که به هیچ وجه در این مدارس وجود ندارد . به عنوان مثال در یکی از این مدارس حتی یک انباری هم برای قرار دادن دست ساخته های آزمایشگاهی دانش اموزان وجود نداشت و این مدل ها و مولاژهای بخت برگشته درون دفتر دبیرستان که در ضمن محل استراحت دبیران و دفتر دار و  متصدی کامپیوتر و غیره نیز بود گوشه ای را اشغال کرده بودند ( اطاق 4 در 3 ) . به این می گویند نهایت بهره بری !!

_ سه دیگر از حقوق دانش اموزان استاندارد بودن تعداد انها در یک کلاس اموزشی است که گاهی تعداد دانش اموزان یک کلاس به 48 نفر هم می رسد .

                                            گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من              

                                                                          آنچه البته به جایی نرسد فریاد است         

 

لینک